darkiseoclerk15

دریای خزر، که روزگاری به‌عنوان گنجینه بی‌پایان ماهیان سفید و کپور شناخته می‌شد، امروز با کابوسی بی‌صدا دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ ذخایری که رو به نابودی‌اند و تورهایی که هر سال خالی‌تر از قبل به ساحل بازمی‌گردند.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری،  دریای خزر تنها یک پهنه آبی نیست؛ برای مردم شمال ایران خاطره، هویت و معیشت است. ساحل‌نشینانی که صبحشان با بوی نم شور آب و صدای موج آغاز می‌شود، سال‌هاست زندگی‌شان را به این دریا گره زده‌اند. اما امروز، خزر دیگر آن دریای پرخروش و سخاوتمندی نیست که نسل‌های پیشین روایتش را می‌کردند. کاهش ذخایر آبزیان در این دریا به کابوسی جدی برای صیادان و ساکنان ساحلی بدل شده است؛ کابوسی که ریشه در صیادی بی‌رویه، ورود پساب‌ها و آلاینده‌های صنعتی و حتی تغییرات اقلیمی دارد.

زمانی که صیادان از تورهای پُر و روزهای پُربرکت می‌گفتند، معتبر ترین سایت شرط بندی فوتبال جهان به خاطره‌ای دور تبدیل شده است. بسیاری از گونه‌های بومی، از ماهیان سفید گرفته تا کپور و خاویاری‌ها، با تهدید جدی انقراض مواجه‌اند و چرخه تولیدمثل طبیعی‌شان آسیب دیده است. در چنین شرایطی، امید به دریا تنها با چشم‌انتظاری ممکن نیست؛ باید دست به اقدام زد.

یکی از مهم‌ترین تلاش‌هایی که سازمان شیلات ایران و مراکز تکثیر و پرورش ماهیان در مازندران انجام داده‌اند، رهاسازی بچه‌ماهی‌ها در آب‌های ساحلی است. این اقدام هر ساله در فصل‌های مشخص صورت می‌گیرد؛ بچه‌ماهی‌های کوچک که در مراکز تکثیر پرورش یافته‌اند، راهی آغوش خزر می‌شوند تا دوباره چرخه زندگی در این دریا جان بگیرد.

برای مردم ساحل، مراسم رهاسازی بچه‌ماهی‌ها تنها یک اقدام زیست‌محیطی نیست؛ نماد امید و آینده است. وقتی کودکان کنار ساحل دستان کوچکشان را پر از ماهیان ریز می‌کنند و با شوق آنها را به آب می‌سپارند، صیادان سالخورده به آینده‌ای روشن‌تر دل می‌بندند. آنها می‌دانند که همین بچه‌ماهی‌های رهاشده می‌توانند سال‌ها بعد تورهایشان را پر کنند و دوباره رونق را به بازارهای محلی برگردانند.